Menu
E-shop
ΣΟΥ ΜΙΛΩ ΕΓΩ, ΤΟ ΘΥΜΑ

ΣΟΥ ΜΙΛΩ ΕΓΩ, ΤΟ ΘΥΜΑ

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως Πανελλήνια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού ή Βullying όπως είναι ευρύτερα γνωστό το φαινόμενο στις μέρες μας. Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί σχετικά, μα στόχος παραμένει να μιλήσουμε όλοι ανοιχτά και κυρίως όσα παιδιά υποφέρουν από αυτό. Το παρακάτω απόσπασμα είναι ένα δυνατό, κείμενο που περιγράφει παραστατικά όσα βιώνουν και αισθάνονται τα θύματα του Bullying μα δεν τολμούν να εκφράσουν. Ανήκει στο συγγραφέα παιδικών και εφηβικών βιβλίων Βασίλη Παπαθεοδώρου ο οποίος το παραχώρησε ευγενικά στα Max Stores, προκειμένου να διαδοθεί ένα ισχυρό μήνυμα με την αφορμή της ημέρας.

Σου μιλώ εγώ, το θύμα.

Η ενδοσχολική βία δεν είναι μόδα των τελευταίων χρόνων, υπήρχε χρόνια πριν, υπάρχει και θα υπάρχει. Μόνο που παλιά δεν ονομαζόταν bullying, ίσως να μην είχε καν ονομασία. Παρόλο που αυτοί που τη βίωναν την ονόμαζαν βασανισμό.

Σου μιλώ εγώ, το θύμα.

Πήγαινε στην πρώτη γυμνασίου, όταν άρχισε ο βασανισμός του. Τέσσερα άτομα της πρώτης λυκείου έρχονταν κάθε μεσημέρι γύρω του, στο σχολικό, εκεί που καθόταν μόνος του και τον περικύκλωναν. Δύο βρίσκονταν στα μπροστινά καθίσματα και στρέφονταν ανάποδα προς αυτόν, ένας ήταν στο διάδρομο, μία ξεπρόβαλε από το πίσω κάθισμα. Δεν μπορούσε να ξεφύγει από πουθενά. Και τότε άρχιζε το μαρτύριο, όχι τίποτα βίαιο, αλλά ένα καθημερινό δούλεμα, που ίσως να χαρακτηριζόταν σήμερα ως «πλάκα», αλλά που του έριχνε την ψυχολογία και την αυτοεκτίμησή του.
Να φταίει που ήταν παχουλός; Μα δεν ήταν το μόνο παχουλό παιδί στο σχολείο, υπήρχαν και άλλα. Άραγε να υπέφεραν και αυτά;
Γυρνούσε σπίτι, ένα ψυχολογικό ράκος, έπεφτε με τα μούτρα στα μαθήματά του και μετά, όταν τέλειωνε, άκουγε μουσική από το walkman. Σκεφτόταν κυρίως μαύρα πράγματα, αρρώστιες, θανάτους, ατυχήματα, με αυτόν πρωταγωνιστή. Σκεφτόταν όλο το σχολείο να κλαίει, τους βασανιστές του συντετριμμένους να ζητούν συγγνώμη. Κάπως έτσι έπαιρνε την «εκδίκησή» του. Αλλά η συγγνώμη δεν θα ερχόταν ποτέ.

Σου μιλώ εγώ, το θύμα.

Δεν το είπε σε κανέναν. Δεν θα το έλεγε, γιατί νόμιζε πως θα τον χαρακτήριζαν ως καρφί ή ρουφιάνο. Κι αν έκανε λάθος; Κι αν αυτά τα τέσσερα παιδιά της πρώτης λυκείου ήταν κατά βάθος καλά παιδιά; Πώς να τα έπαιρνε στο λαιμό του; Και το σημαντικότερο, ποιος θα τον πίστευε; Και ποια γνώμη θα σχημάτιζε γι’αυτόν, ένα παιδί που δεν μπορεί στοιχειωδώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του;

Σου μιλώ εγώ, το θύμα.

Δεν ήθελε να χτυπήσει το κουδούνι για το σχόλασμα. Αν γινόταν θα προτιμούσε να έμενε εκεί, στο σχολείο, για όλη του τη ζωή. Γιατί το να έμπαινε στο σχολικό θα σήμαινε αυτόματα την έναρξη του βασανισμού του. Μόνο στο σχολικό δεν ήθελε να μπει, μόνο εκεί…

Σου μιλώ εγώ, το θύμα.

Και κάποια μέρα, μετά από πολλές εβδομάδες, όλα σταμάτησαν. Τα τέσσερα παιδιά έπαψαν να ασχολούνται με αυτόν. Τι να είχε συμβεί; Ποτέ δεν θα μάθαινε. Όμως ο φόβος δεν έφυγε. Κάθε μέρα έφευγε για το σπίτι με τη σκέψη ότι όλο αυτό θα ξανάρχιζε, ότι ήταν ένα μικρό διάλλειμα κι ότι η συνέχεια θα ήταν χειρότερη.
Πέρασαν χρόνια. Τέλειωσε το σχολείο. Οι μνήμες ξεθώριασαν. Αλλά δεν έφυγαν. Γιατί ο δισταγμός ήταν εκεί, η καχυποψία ότι κάπου, κάπως, κάποτε, από κάποιον ή κάποιους άλλους το πράγμα θα ξανάρχιζε με κάποια άλλη μορφή.
Μια μέρα πήγε σε ένα σχολείο. Με μια άλλη ιδιότητα, μια ιδιότητα που ούτε κι αυτός ο ίδιος πίστευε ότι θα είχε κάποτε. Και λίγο πριν μιλήσει στα παιδιά είδε μπροστά στα μάτια του να εκτυλίσσεται μια παρόμοια σκηνή. Το θύμα, ένα παιδί της πρώτης γυμνασίου, να μην μπορεί να καταπιεί από την ντροπή του, από την «πλάκα» που του έκαναν κάποιοι άλλοι.
Και τότε τα θυμήθηκε πολύ καλά όλα.
Θυμήθηκε τα παλιά πρόσωπα, θυμήθηκε τη χροιά της φωνής τους, θυμήθηκε τα συναισθήματά του. Σαν να ήταν χτες, μόνο που ήταν 1980-1981.
Και αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο για να τα ξεχάσει. Ή για να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του. «Το ημερολόγιο ενός δειλού» θα το ονόμαζε.
Γιατί υπήρξε δειλός. Δειλός που δεν μίλησε, δειλός που πίστεψε πως έφταιγε αυτός. Κυρίως όμως δειλός απέναντι στον εαυτό του. Ήταν όμως ο μόνος;
Και γράφοντάς το, ένιωσε πως γύριζε σελίδα, πως ξέμπλεκε με μια εκκρεμότητα από το παρελθόν του. Πως τα άφηνε όλα πίσω του.
Και αυτό ακριβώς είναι το bullying: Οι βαθιά κρυμμένες σκέψεις από έναν αλλοτινό βασανισμό, διαρκή κι επαναλαμβανόμενο, βασανισμό από τον οποίον δεν μπορείς να ξεφύγεις εκείνη τη στιγμή και που όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα τον θυμάσαι.
Τουλάχιστον αυτός μπόρεσε να γράψει ένα βιβλίο για να κλείσει τους λογαριασμούς με το παρελθόν του. Άλλοι;

Σου μιλώ εγώ, το θύμα.

Αν θέλεις, άκουσέ με…

Ευχαριστούμε θερμά τον Βασίλη Παπαθεοδώρου για την τιμή που μας έκανε να μας παραχωρήσει το κείμενό του.

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου είναι συγγραφέας παιδικών και εφηβικών βιβλίων και έχει βραβευτεί αρκετές φορές για το έργο του. Ως δημιουργός έχει ασχοληθεί επισταμένως με το θέμα του σχολικού εκφοβισμού, δίνοντάς του ιδιαίτερη βαρύτητα, με πιο αντιπροσωπευτικό του έργο το «Ημερολόγιο ενός δειλού», ένα βιβλίο νεανικής λογοτεχνίας που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Πρόκειται για μια κατάδυση στην ψυχολογία των εφήβων, μια εξερεύνηση των πιο σκοτεινών πτυχών του μυαλού τους και των συμπεριφορών τους.

Βιβλία του συγγραφέα μπορείτε να βρείτε στα φυσικά καταστήματα των Max Stores και στο maxstores.gr.